«Αϊσιέ πού πας; Σκέπασε και εμάς!» Αυτό να ζήσω μόνο…

ΑΠΟΨΗ /ΚΑΤΑ ΒΑΡΒΑΡΩΝ

Ποια θα είναι η στάση της Άγκυρας στην Ελβετία; Κανείς δεν ξέρει. Εάν όμως κινηθεί στο πνεύμα της δήλωσης Γιλντιρίμ, η συνέχεια θα είναι απολαυστική!

Fact: Η Τουρκία, διά του πρωθυπουργού της Μπιναλί Γιλντιρίμ έριξε χθες στην Αθήνα μια βόμβα εντάσσοντας την Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύστημα της ασφάλειας της Κύπρου μετά τη λύση. Είπε, συγκεκριμένα, ότι η ΕΕ πρέπει να παράσχει τις αναγκαίες εγγυήσεις για τη λύση του Κυπριακού. Aν και αργότερα προέκυψε ένα θέμα αναφορικά με τη μετάφραση και μια σύγχυση για το εάν το σχόλιο αφορούσε τις ευρωτουρκικές σχέσεις κυρίως, η Άγκυρα δεν ανασκεύασε. Η δε Αθήνα δεν πήρε θέση με βάση τα όσα συζήτησε με τον Γιλντιρίμ και όλοι αναμένουν την επίσημη ενημέρωσή της προς τη Λευκωσία.

Fact: Στο παρελθόν, η Τουρκία δεν είχε ποτέ δεχθεί έστω να συζητήσει κάτι τέτοιο και μάλιστα, όταν το θέμα ετίθετο, απαντούσε πρώτον ότι επέμεινε στη διατήρηση των εγγυήσεών της και δεύτερον, ότι δεν επιθυμούσε την ανάθεση της ασφάλειας σε «ξένες δυνάμεις» - αυτό το τελευταίο μέσα από τοποθέτηση της ίδιας της τ/κ πλευράς

Από χθες, διάφοροι, οι γνωστοί διάφοροι, προειδοποιούν ότι δεν πρέπει να... δώσουμε μεγάλη βαρύτητα στις δηλώσεις της Άγκυρας!

Σίγουρα, όχι τη βαρύτητα που σπεύδουν πάντοτε να δώσουν οι ίδιοι! Την… ασήκωτη εκείνη, σε κάθε λέξη που μπορεί να ειπωθεί στην Τουρκία και η οποία μπορεί να τύχει καλής διαπραγμάτευσης στο χρηματιστήριο εσωτερικής κατανάλωσης του Κυπριακού, στο οποίο οφείλουν την πολιτική τους επιβίωση.

Εάν βέβαια μπορεί κάποιος να πει κάτι για την Άγκυρα με σιγουριά είναι πως δεν λέει πράγματα που δεν εννοεί, ούτε και οι Τούρκοι αξιωματούχοι συνηθίζουν να λένε έστω και μια κουβέντα για «εθνικά τους» ζητήματα εάν αυτό που θα πουν δεν ευθυγραμμίζεται πλήρως με την επίσημη γραμμή της χώρας. Ποτέ δεν έγινε.

Και ούτε τώρα φαίνεται λογικό. Όπως επίσης δεν θα ήταν λογικό -κι αυτό απαντά σε ένα άλλο επιχείρημα των οπαδών της… λειψής πλέον βαρύτητας- να θεωρήσει κάποιος ότι ο Γιλντιρίμ, ο οποίος ας σημειωθεί δεν είναι η πρώτη φορά που ερωτήθηκε για το θέμα και σε όλες τις περιπτώσεις πλην αυτής εξέφραζε πάντα την πάγια τουρκική άρνηση, ότι λοιπόν ο Γιλντιρίμ θα έκανε μια τέτοια θεαματική στροφή απλά και μόνο για να φανεί… διαλλακτικός, χωρίς να σκεφτόταν ότι αυτό ανοίγει πλέον το παράθυρο για ένα νέο πλαίσιο εγγυήσεων στην Κύπρο.

Όταν μάλιστα, σε πολλά άλλα, εκεί μέσα στο Μαξίμου, κάθε άλλο παρά εποικοδομητικός εμφανίστηκε. Θα ήταν τουλάχιστον αφελής η σκέψη.

Αυτοί που την κάνουν όμως, δεν είναι. Για αυτούς δεν είναι θέμα αφέλειας αλλά ανάγκης επαναπροσδιορισμού, αφού τα πράγματα στο Κυπριακό αλλάζουν ραγδαία και πλέον, η πιθανότητα κατάληξης σε μια λύση η οποία και ικανοποιητική για μας θα είναι αλλά και απολύτως βιώσιμη είναι μια υπαρκτή πιθανότητα.

Είπα «κατάληξης»; Κακώς. «Εξαναγκασμού σε κατάληξη». Διότι, τα μεν περί κυπριακής ιδιοκτησίας λύσης είναι ανοησίες και έχουν πλέον καταρρεύσει υπό το βάρος της λογικής διαπίστωσης ότι δεν μπορούμε να διανύσουμε μόνοι μας το τελευταίο μίλι, η δε πρόθεση δεν βλέπω να υπάρχει, ούτε και στη δική μας πλευρά.

Κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει στη Γενεύη. Κανείς δεν μπορεί να υποθέσει έστω πώς θα τοποθετηθεί η Τουρκία, όλοι όμως είναι σε θέση να αντιληφθούν πως εάν αυτό που ακούσαμε χθες είναι το πλαίσιο της στάσης που θα τηρήσει, δεν υπάρχει τρόπος αντίδρασης από δικής μας πλευράς και ούτε και καμία λογική για κάτι τέτοιο φυσικά, αφού αυτό ιεραρχούσαμε πάντα ως το πιο σημαντικό από όλα τα άλλα στο Κυπριακό.

Ζητούσαμε «κατάργηση των αναχρονιστικών εγγυήσεων του ‘60», κατά το αγαπημένο μας κλισέ. Τι θα πούμε εάν το πάρουμε; Και τι θα πουν όλοι αυτοί, αυτοί που γλυκοκοιτάζουν τη διχοτόμηση αλλά τη φωνάζουν «σωστό περιεχόμενο» και διάφορα άλλα, εάν πάρουμε και κάτι πιο κοντά στην… «ευρωπαϊκή λύση» -την ανέφικτη έστω- που ζητούσαν για τόσο καιρό; Ευχαριστούμε όχι;

Το πιο σημαντικό όμως, είναι πως εάν όντως φτάσουμε σε μια λύση χωρίς τουρκικές εγγυήσεις -ούτως ή άλλως με τέτοιες δεν θα φτάσουμε καν σε λύση- με ικανοποιητική επιστροφή εδαφών και με όλα τα άλλα που έχουν σχεδόν συμφωνηθεί και είναι όντως πολύ ευνοϊκά για μας, εάν λοιπόν γίνουν όλα αυτά…

… οι μόνιμοι αρνητές θα πρέπει να εξηγήσουν γιατί αντί όλων αυτών θα πρέπει να επιλέξουμε συνειδητά πια τη διχοτόμηση και τη μεταφορά των τουρκικών συνόρων στο κέντρο της Λευκωσίας και γιατί επιτέλους δεν θα πρέπει να λύσουμε το Κυπριακό όταν τα μεγάλα που ζητούσαμε είτε τα πήραμε ήδη είτε θα τα έχουμε τελικά πάρει.

Και πόσο όχι μόνο πατριωτικό και υπεύθυνο αλλά και έντιμο θα είναι να θυσιαστεί το αύριο όλων μας στις προσωπικές ατζέντες και τις φιλοδοξίες όλων αυτών των προαγωγών του Κυπριακού.

Θα ήθελα πολύ να ακούσω εκείνη τη στιγμή την εξήγησή τους στον κόσμο που θα τους ακούει. Ελπίζω να φτάσουμε, μόνο, σε εκείνη τη στιγμή.

Υστερόγραφο: Και επειδή ακούγεται και το εξής φοβερό, ότι η ΕΕ δεν έχει κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας και άρα δεν θα μπορεί να μας εγγυηθεί αποτελεσματικά (!), μια μικρή υπενθύμιση. Εμείς λέμε πως δεχόμαστε και χωρίς εγγυήσεις. Το προκρίνουμε μάλιστα! Εάν το πάρουμε και μαζί του μας δοθεί και μια εγγύηση που ας πούμε ότι δεν θα σημαίνει κάτι, αν και και έρχεται η κοινή πολιτική της ΕΕ και σ’ αυτό, εμάς γιατί να μας χαλά;


Επιστροφή
στην αρχή