Δεν τον λένε Αναστασιάδη ή Ακιντζί... Ονομάζεται Λι Σιεν Λουνγκ

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ

Αυτός ονομάζεται Λι Σιεν Λουνγκ και είναι ο πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης. Πρόκειται για τον άνθρωπο που υποδέχθηκε τον Τραμπ

Δεν έχει καμία σχέση και δεν επιδέχεται καμιάς σύγκρισης με τον Τάσσο Παπαδόπουλο, τον Δημήτρη Χριστόφια και τον Νίκο Αναστασιάδη. Ούτε με τον Ραούφ Ντενκτάς, τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και τον Μουσταφά Ακιντζί. Αυτός ονομάζεται Λι Σιεν Λουνγκ και είναι ο πρωθυπουργός της Σιγκαπούρης. Πρόκειται για τον άνθρωπο που υποδέχθηκε την περασμένη βδομάδα στη λιλιπούτεια χώρα του, ακόμα και σε σύγκριση με την Κύπρο, τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ και τον Βορειοκορεάτη ηγέτη Κιμ Γιον - ουν, σε μια κρίσιμη συνάντηση, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποπυρηνικοποίηση της κορεατικής χερσονήσου. Αν μάλιστα η συμφωνία που έχει υπογραφεί τελεσφορήσει, πολύ πιθανό να αποτελέσει πιλότο και για μια σειρά σε άλλες παρόμοιες πρωτοβουλίες, απομακρύνοντας τον κίνδυνο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος για ολόκληρο τον πλανήτη μας.

Είναι γνωστή η συμφωνία η οποία υπεγράφη και δεν χρειάζεται να σταθούμε σε αυτή. Αυτό που αξίζει να εξερευνήσουμε εμείς είναι πώς και γιατί επελέγη η Σιγκαπούρη γι' αυτή την κρίσιμη συνάντηση. Γιατί η Σιγκαπούρη και ο Λι Σιεν Λουνγκ προτιμήθηκαν και από τον Τραμπ και τον Κιμ και ποιο ήταν το κέρδος αυτής της χώρας από τη συνάντηση αυτή;

Δύσκολο ερώτημα για μας τους Κυπρίους, οι οποίοι έχουμε συνηθίσει τις τελευταίες δεκαετίες να υποδεχόμαστε τους λίγους ξένους ηγέτες που μας επισκέπτονται με σημαίες και πανό διεκδικώντας τα δίκαια και τα δικαιώματα του λαού μας. Τους οποίους στριμώχνουμε στις πόρτες ξενοδοχείων για να τους επιδώσουμε ψηφίσματα. Τους οποίους οι Τ/Κ πολιτικοί υποδέχονται σε μικρές αίθουσες (εδώ μιλάμε για τους τριτοκοσμικούς Τούρκους ηγέτες) και οι οποίοι τους δίνουν διαλέξεις τουρκισμού και επιβίωσης. Δύσκολο, έως πολύ αδύνατο, να σκεφτούμε ότι η χώρα μας θα μπορούσε να φιλοξενήσει μια ειρηνευτική διάσκεψη για το Συριακό ή για το Παλαιστινιακό. Μάλλον μια χώρα με προβλήματα δεν είναι σε θέση να λύσει τα προβλήματα των άλλων. 

Η Σιγκαπούρη βέβαια είχε παρόμοιο παρελθόν με μας. Ίσως και πολύ χειρότερο. Το στοίχημα στην Κύπρο το 1960 ήταν πώς να επιβιώσουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι ειρήσθω εν παρόδω ζούσαν μαζί τα τελευταία 450 χρόνια. Το στοίχημα για τη Σιγκαπούρη, που διετέλεσε αποικία των Βρετανών και πήρε την ανεξαρτησία της από τη Μαλαισία το 1965, ήταν πώς να επιβιώσουν στο έδαφός της τέσσερις κοινότητες, με τέσσερις διαφορετικές θρησκείες και γλώσσες. Βλέπετε, ο πληθυσμός της έχει πολυεθνική σύνθεση, καθώς περιλαμβάνει Κινέζους, Μαλαισιανούς, Ταμίλ και Ευρωπαίους. Αν κάποιος στη δεκαετία του 1960 στοιχημάτιζε ποια από τις δύο χώρες θα πετύχαινε καλύτερα, σαφέστατα και θα πόνταρε στην Κύπρο, έγραψε πριν καιρό ένας Βρετανός αναλυτής. Κι όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση κέρδισε το αουτσάιντερ.

Οι επιδόσεις

Θέλετε λίγα πρόχειρα νούμερα τα οποία αλίευσα από διάφορες πηγές για τις επιδόσεις αυτής της μικρής χώρας;

  • Έχει ένα από τα πιο υψηλά κατά κεφαλήν εισοδήματα στον κόσμο (γύρω στα 88.000 δολάρια). Η Σιγκαπούρη διαθέτει το μεγαλύτερο ποσοστό εκατομμυριούχων στον κόσμο, με ένα στα έξι νοικοκυριά να έχουν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο δολάρια ΗΠΑ αναλώσιμο πλούτο. Αυτό δεν περιλαμβάνει ιδιοκτησία, εταιρείες και πολυτελή αγαθά, τα οποία θα αύξαναν το ποσοστό εκατομμυριούχων, καθώς η περιουσία στη Σιγκαπούρη είναι ανάμεσα στις ακριβότερες του κόσμου.
  • Η Σιγκαπούρη είναι γνωστή ως μια από τις πιο ελεύθερες,καινοτόμες, ανταγωνιστικές, δυναμικές και φιλικές προς τις εταιρείες χώρες του κόσμου. Ο δείκτης οικονομικής ελευθερίας για το 2015 κατέταξε τη Σιγκαπούρη ως τη δεύτερη πιο ελεύθερη οικονομία στον κόσμο. Επίσης, η Σιγκαπούρη κατατάσσεται συχνά ανάμεσα στις χώρες με τη λιγότερη διαφθορά, μαζί με τη Νέα Ζηλανδία και τις σκανδιναβικές χώρες.
  • Μεγάλη ώθηση δίνει η γεωγραφική της θέση και ο ρόλος της ως διεθνές κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου. Το λιμάνι της είναι ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο σε διακίνηση αγαθών. Η οικονομία βασίζεται επίσης στις εξαγωγές μεταποιημένων εισαγόμενων πρώτων υλών. Η βιομηχανία μεταποίησης αποτελεί το 26% του ΑΕΠ και περιλαμβάνει ηλεκτρονικά, πετρελαιοειδή, χημικά, μηχανολογικά και βιοϊατρικά προϊόντα.
  • Η Σιγκαπούρη είναι η δεύτερη μεγαλύτερη αγορά τζόγου-καζίνου,το τρίτο μεγαλύτερο κέντρο διύλισης και εμπορίας πετρελαίου, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής πλατφορμών πετρελαίου και κύριος κόμβος επιδιόρθωσης πλοίων, καθώς και ο μεγαλύτερος κόμβος παγκοσμίως για logistics. Σημαντικός τομέας είναι και ο τουρισμός, καθώς η Σιγκαπούρη είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Περίπου 15,2 εκατομμύρια τουρίστες την επισκέφθηκαν το 2015.
  • Η Σιγκαπούρη είναι το τέταρτο μεγαλύτερο χρηματιστηριακό κέντρο μετά το Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη και το Τόκιο, ενώ διαθέτει ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο.

Γίνεται από τα πιο πάνω αντιληπτό ότι δεν χωρεί καμιά σύγκριση με την Κύπρο. Η οποία παραμένει μια από τις ελάχιστες διχοτομημένες και υπό ξένη κατοχή χώρα στον κόσμο. Οι κάτοικοί της είναι οι πλέον καταχρεωμένοι πολίτες ανά την υφήλιο. Το τραπεζικό της σύστημα παραπαίει, η διαφθορά και η εγκληματικότητα ανθούν, οι νέοι της σε ποσοστό 40% είναι άνεργοι είτε με μισθούς 800 ευρώ και η οικονομία της χρειάστηκε μνημόνιο και κούρεμα καταθέσεων για να μπορέσει στα σταθεί μετά βίας στα πόδια της το 2013. Ας μην μιλήσουμε για το επίπεδο της Βόρειας Κύπρου το οποίο είναι ανύπαρκτο. Πλήρης εξάρτηση από την Τουρκία και προώθηση ενός παρασιτικού μοντέλου ανάπτυξης, το οποίο δεν οδηγεί πουθενά.

Η διαφορά

Πού έγκειτα, λοιπόν, η διαφορά στην πρόοδο μεταξύ Σιγκαπούρης και Κύπρου; Σαφέστατα όχι μόνο στο επίπεδο των απλών πολιτών των δυο χωρών. Σε αυτό το επίπεδο θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι το υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο, τόσο των Ε/Κ όσο και των Τ/Κ, θα μπορούσε να είναι ανταγωνιστικό με αυτό των Σιγκαπούριανς. Αυτό που λείπει από την Κύπρο, ευκρινώς από την Κυπριακή Δημοκρατία και παντελώς από τα κατεχόμενα, είναι οι σοβαροί και ανταγωνιστικοί θεσμοί και το εκσυγχρονιστικό όραμα, τόσο σε επίπεδο πολιτικής όσο και οικονομίας. Αν επιμένετε να το προσωποποιήσουμε βέβαια, οφείλουμε να πούμε ότι η μεγάλη διαφορά έγκειται στο επίπεδο των πολιτικών ηγεσιών. Ας το παραδεκτούμε: Διαχρονικά οι πολιτικοί της Κύπρου δεν διαφέρουν από σούργελα. Τους εκλέγουμε βέβαια όλοι εμείς ως φοβισμένοι πελάτες για να ηγηθούν και αυτοί διαπρέπουν κρυβόμενοι από πίσω μας, έχοντας ως καταφύγιο έναν ανέξοδο πολιτικό και οικονομικό εθνικισμό. Όταν για πρώτη φορά ο Γιώργος Βασιλείου τόλμησε το 1990 να μιλήσει για μοντέλο Σιγκαπούρης, όλοι πέσαμε πάνω του αποκαλώντας τον νεοκύπριο και φραγκολεβαντίνο.

Ο Λι Σιεν Λουνγκ

Κατηγορείται η ηγεσία της Σιγκαπούρης για έλλειψη δημοκρατικότητας, λόγω του ότι η λειτουργεί στη χώρα αυτή ένα ιδιότυπο μονοκομματικό σύστημα, ενίοτε πολλές φορές και καταπιεστικά έναντι άλλων μικρότερων ομάδων. Γι' αυτό όμως που δεν μπορεί κανείς να κατηγορήσει τους Σιγκαπούριους πολιτικούς είναι για έλλειμμα ηγεσίας. Σκεφτείτε μόνο τι πολιτική υποδομή χρειαζόταν αυτή η μικρή χώρα για να μπορέσει να φιλοξενήσει μια συνάντηση τόσο σημαντική και τόσο υψηλού επιπέδου όσο αυτή του Τραμπ και του Κιμ. Αυτή τη συνάντηση δεν μπορούσαν να φιλοξενήσουν ούτε η Κίνα ούτε η Ιαπωνία ούτε η Ινδία ούτε η Ινδονησία, για διαφορετικούς λόγους η κάθε μια από αυτές. Το έκανε η μικρή, αλλά αξιόπιστη Σιγκαπούρη, και δικαίως ο πρωθυπουργός της Λι Σιεν Λουνγκ αισθανόταν περήφανος. Η Σιγκαπούρη κατάφερε αυτό που λίγες χώρες (μεταξύ των οποίων και η Ελβετία) μπορούν να κάνουν. Και μπορούν να το κάνουν γιατί με ωριμότητα και σοφία έχουν λύσει τα πολιτικά προβλήματά τους κερδίζοντας το σεβασμό των πολιτών τους, έχουν κτίσει την οικονομία τους χωρίς διαφθορά, έχουν ανεβάσει το βιοτικό τους επίπεδο στα ύψη, με αποτέλεσμα να μπορούν να είναι εξωστρεφείς και κυρίως αξιόπιστοι σε όλους τους τομείς. Οι Σιγκαπούριοι, ιστορικά ομιλούντες, διά της εσωτερικής τους ενότητας, την οποία χάλκευσε μια σοβαρή ηγεσία, έστειλαν σαφέστατα μηνύματα σε υποψήφιες μητέρες - χώρες στην περιοχή, όπως η Κίνα, η Ινδία και η Μαλαισία: Η Σιγκαπούρη δεν είναι κινεζική, δεν είναι ινδική, δεν είναι μαλαισιανή. Μπορούμε μόνοι μας και σε συνεργασία με όλους. Με αλληλοσεβασμό και σύνθεση απόψεων. Με σκληρή δουλειά. Με ανοικτά μάτια στην καινοτομία και στο σοβαρό επιχειρείν.

Οι δικοί μας

Οι δικοί μας πολιτικοί, την επομένη της υπογραφής των συμφωνιών της Ζυρίχης ορκίζονταν σε εκκλησιές και τζαμιά για ένωση και ταξίμ. Ονειρεύονταν πώς να διασπάσουν αυτό τον ιστορικό χώρο κρυβόμενοι κάτω από φλάμπουρα και κραδαίνοντας γιαταγάνια και πιστόλια επιτόπιας κατασκευής. Κατάγγειλαν τις συμφωνίες, κάλεσαν τις μητέρες - πατρίδες να επέμβουν, μοίρασαν την Κύπρο και σήμερα αρκούνται να μοιράζονται την πίτα εις βάρος ενός ολόκληρου λαού. Τον έκλεψαν με τις τράπεζες, με τα χρηματιστήρια, με τις φούσκες ακινήτων και τα κουρέματα. Με αποτέλεσμα στην Κύπρο ένας στους έξι Κύπριους, όχι να μην είναι εκατομμυριούχος, όπως στη Σιγκαπούρη, αλλά να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Και ακόμα δεν μαθαίνουμε. Το 2013 καταστράφηκε η οικονομία μας γιατί η πολιτικοοικονομική ελίτ της χώρας τα έκανε θάλασσα. Παρ' όλα αυτά, το 2013 δόθηκε η μάχη να σωθούν οι αποτυχημένοι εις βάρος των πολλών. Σήμερα η μάχη που δίνεται για τον Συνεργατισμό (να μείνει τάχα σε κυπριακά χέρια), δεν είναι τίποτα διαφορετικό από τη διάσωση ξανά της αποτυχημένης πολιτικής και οικονομικής ελίτ αυτής της χώρας. Εις βάρος των Κυπρίων φορολογούμενων και νοικοκυραίων οι οποίοι θα κληθούν να δώσουν άλλα 5 δισ. από την τσέπη τους.

Ο περίγυρος είναι σημαντικός

Η  Σιγκαπούρη εν ολίγοις κατάφερε να μετατραπεί σε έναν πολιτικό και οικονομικό κόμβο σταθερότητας γιατί οι πολιτικοί της και ο λαός της έκαναν τα αυτονόητα. Έλυσαν τα προβλήματά τους. Έκτισαν ένα δικό τους υγιές επιχειρηματικό μοντέλο. Κατάφεραν να στείλουν μήνυμα αυτάρκειας και αξιοπρέπειας στους γείτονές τους. Έτσι, τεράστιες γειτονικές χώρες, όπως η Κίνα, η Ιαπωνία, η Ινδονησία και η Μαλαισία, παρά τα χίλια - δυο προβλήματα που έχει η Νοτιοανατολική Ασία, τους σεβάστηκαν και συνεργάστηκαν μαζί τους.

Η Κύπρος δεν μπόρεσε ποτέ να εκπέμψει ένα συνολικό και σοβαρό πολιτικό μήνυμα αυθυπαρξίας στην περιοχή μας, γιατί οι δύο κοινότητές της λειτούργησαν και λειτουργούν ως εξαρτώμενα τρίτων χωρών της περιοχής. Οι Τ/Κ είναι εξαρτώμενοι και ογλάνια της Τουρκίας και οι Ε/Κ φαιδρά υποχείρια του ιδιότυπου, διεφθαρμένου τους εθνικισμού. Οι Τ/Κ, ενώ έχουν κερδίσει τη διζωνικότητα στο πλαίσιο της ομοσπονδίας και ένταξη στην ΕΕ, ως κακομαθημένα παιδιά θέλουν να συνοδεύονται εσαεί από την Τουρκία. Οι Ε/Κ βρίσκουν τρόπους, σε μια προσπάθεια να εξορκίσουν τους παράλογους φόβους τους, να ταυτίζουν το πρόβλημά τους με τα προβλήματα των γειτόνων τους (π.χ. Ισραήλ και Αίγυπτο) αναζητώντας προβληματικές συμμαχίες δίκην ασφάλειας σε αντιπαλότητα με την Τουρκία. Οι 4 κοινότητες της Σιγκαπούρης εν τη ενώσει τους στέλνουν ένα αξιόπιστο μήνυμα στους υπόλοιπους: Ότι μπορούν να συμβάλουν στην επίλυση των προβλημάτων τους. Ότι μπορούν να αποτελούν μια κοινή βάση συνεργασίας με όλους ή έστω ένα ουδέτερο έδαφος επιχειρηματικότητας. Στην Ανατολική Μεσόγειο του Συριακού, του Λιβανικού, του Παλαιστινιακού, του Κουρδικού, η Κύπρος συμβάλλει αρνητικά προσθέτοντας στα προβλήματα αυτά και το Κυπριακό. Οπότε στην περιοχή μας δεν μπορούμε να προσφέρουμε λύσεις. Είμαστε μέρος του προβλήματος. Γι' αυτό και ως χώρα, θα το ξαναπώ: Όσο μας κυβερνούν μικρόνοες, πολιτικάντηδες, δεν έχουμε κανένα μέλλον. 


Επιστροφή
στην αρχή