Αφήστε τα παιδιά να παρελάσουν

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ
Την περασμένη βδομάδα στην Κύπρο εν μέσω εορτασμών για την 28η Οκτωβρίου βιώσαμε δύο περιστατικά τα οποία τουλάχιστον αξίζουν σχολιασμό.

Την περασμένη βδομάδα στην Κύπρο εν μέσω εορτασμών για την 28η Οκτωβρίου βιώσαμε δύο περιστατικά τα οποία τουλάχιστον αξίζουν σχολιασμό. Στην πρώτη περίπτωση κάποιος καθηγητής σε λύκειο της Λεμεσού, με βάση το σχετικό video που έγινε viral, στο πλαίσιο της προετοιμασίας των μαθητών για την παρέλαση, μετέτρεψε την κεντρική αυλή του σχολείου σε στρατώνα, δίνοντας στρατιωτικά παραγγέλματα και ζητώντας από τους μαθητές του να φωνάζουν σε βήμα σημειωτόν διάφορα συνθήματα. Στη δεύτερη περίπτωση μια καθηγήτρια σε πανηγυρική της ομιλία στην Αθηένου, σε μια προσπάθεια να μεταφέρει σε όλους εμάς το διαχρονικό μήνυμα του «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου 1940, αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει αναφορά μεταξύ άλλων στους «διαστροφικούς» ομοφυλόφιλους και στα παιδιά των μεταναστών που φοιτούν στα σχολεία μας. Σε όλα αυτά τα φαινόμενα, κατά την καλή καθηγήτρια, πρέπει να λέμε «όχι», όπως το είπαν και οι Έλληνες το 1940.

Αν τα δύο περιστατικά μπορούσαν να χαρακτηρισθούν μεμονωμένα, ίσως ο σχολιασμός να ήταν και αχρείαστος. Έχω όμως την ισχυρή πεποίθηση ότι η αντίληψη η οποία παράγει τέτοιες στάσεις είναι διαδεδομένη σε πολύ μεγάλο αριθμό εκπαιδευτικών. Αν επιπλέον κρίνει κανείς από τα σχόλια που διαβάσαμε στα social media, θα μπορούσε σχεδόν με βεβαιότητα να ομολογήσει ότι μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού της χώρας μας τα θεωρεί αυτονόητα, φυσιολογικά ενώ δεν λείπουν και αυτοί που τα επιδοκιμάζουν.

Αν κάποιος επιχειρήσει να τοποθετηθεί επί των παρεμβάσεων των δύο εκπαιδευτικών τη βδομάδα που πέρασε είμαστε σίγουροι ότι θα είχε πολλά να πει από πλευράς παιδαγωγικής, συμβολισμών αλλά και ουσίας παρά το ότι κινδυνεύει να κατηγορηθεί ως εικονοκλάστης.

  • Θα μπορούσε για παράδειγμα να πει ότι τα σχολεία δεν είναι στρατώνες, ούτε κερκίδα οπαδών. Τα σχολεία ιδρύθηκαν για να μορφώνουν, να διαμορφώνουν ελεύθερη σκέψη, να κτίζουν χαρακτήρα και ανεξάρτητη προσωπικότητα βασισμένη στη γνώση και τον ορθό λογισμό. Ο στρατός είναι κάτι διαφορετικό. Τα σχολεία εν ολίγοις πρέπει να είναι φυτώρια δημοκρατίας. Όταν σε ένα σχολείο παρεισφρέουν οι στρατιωτικές λογικές, τα συνθήματα και ο φανατισμός, τότε η Ακαδημία του Πλάτωνα και ο Περίπατος του Αριστοτέλη χάνονται. Όποιος παρακολούθησε το σχετικό βίντεο μπορεί να αντιληφθεί ότι η όλη εκδήλωση ξεκίνησε με πειθαρχία στρατιωτικού λόχου και κατέληξε σε ανεξέλεγκτη κερκίδα φανατικών χούλιγκαν.
  • Στο επίπεδο του συμβολισμού το δημόσιο σχολείο στη συγκεκριμένη περίπτωση στέλνει το μήνυμα ότι προετοιμάζει τους μαθητές να ενταχθούν σε μια στρατοκρατούμενη κοινωνία και όχι σε μια κοινωνία υψηλής πολιτότητας. Ίσως κάποιοι θεωρήσουν ότι είμαι υπερβολικός. Επιμένω ότι το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο. Σε μεγάλο λύκειο της Λευκωσίας λειτουργεί στίβος μάχης τον οποίο οι μαθητές χρησιμοποιούν κατά την ώρα της γυμναστικής ή και των διαλειμμάτων. Στο πλαίσιο αυτής της νοοτροπίας που εκκολάπτεται θα ενέτασσα και το επεισόδιο έξω από την Επαρχιακή Διοίκηση Λευκωσίας. Όταν δηλαδή μαθητές λυκείου ξυλοκόπησαν και πετροβόλησαν Τ/Κ οι οποίοι πήγαν να βγάλουν διαβατήρια. Θα ενέτασσα επίσης τα αυτοσχέδια road-blocks που έστηναν μέχρι πρόσφατα νεαροί φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ έξω από το σωματείο για να κάνουν μπούλινγκ σε διερχόμενα τ/κ αυτοκίνητα και οδηγούς. Θα έκανα επίσης αναφορά στις πρόσφατες συλλήψεις νεαρών οπαδών του Απόλλωνα οι οποίοι συνελήφθησαν την περασμένη βδομάδα… στη Γερμανία γιατί κουβαλούσαν μαζί τους σύμβολα του ναζισμού.
  • Σε ό,τι αφορά το εθνικό παραλήρημα της καθηγήτριας στην Αθηένου τι θα μπορούσε να πει κανείς; Όμορφα λόγια διά των οποίων εξωραΐζονται μέσα από στερεότυπα όλα τα συσσωρευμένα κόμπλεξ μας ως Ελλήνων. Τρία τέσσερα τσιτάτα αρχαίων Ελλήνων, εκτεταμένη αναφορά στους αγώνες του έθνους και βεβαίως ο υπερτονισμός της μοναδικότητάς μας. Είμεθα έθνος ανάδελφον, το οποίο ως εκ τούτου είναι και το μόνο που ξέρει να λέει «όχι» όταν τα υπόλοιπα έθνη υποτάσσονται. Τα «όχι» μας βέβαια δεν περιορίζονται στους εθνικούς αγώνες. Λέμε όχι και στους «διαστροφικούς ομοφυλόφιλους» λέμε όχι και στους μετανάστες οι οποίοι επιχειρούν να αλλάξουν την ιστορία μας, τα θρησκευτικά μας πιστεύω, την πρωινή προσευχή, τέλος πάντων, από το δημόσιο σχολείο. Ερώτηση κρίσεως: Καλά με τόσους αγώνες, με τόσους τεράστιους φιλοσόφους, με τέτοια μοναδικότητα με τέτοια αρωγή από τον Θεό, γιατί θεωρούμαστε και είμαστε, Ελλάδα και Κύπρος, τα τελευταία των πεπολιτισμένων κρατών; Γιατί δεν μπορούμε να διασφαλίσουμε την ανεξαρτησία μας, την ευημερία μας, την ευτυχία μας; Γιατί πορευόμαστε από κρίση σε κρίση, από μνημόνιο σε μνημόνιο, από σκάνδαλο σε σκάνδαλο και από μία φλύαρη ομιλία σε μία άλλη πιο φλύαρη ομιλία από άμβωνος; 

Η λογική 

Έχοντας υπηρετήσει αρκετά χρόνια το δημόσιο σχολείο, θεωρώ ότι μπορώ σχετικά εύκολα να αντιληφθώ τη λογική των δύο προαναφερθέντων εκπαιδευτικών. Όταν το 1995 πρωτοδιορίστηκα φιλόλογος στο Παγκύπριο Γυμνάσιο πάντοτε έθετα στον εαυτό μου κάποια ερωτήματα: Τι νέους θέλουμε; Τι τους λέμε; Τι χαρακτήρες θέλουμε να πλάσουμε; Και, ναι, κάποια ερωτήματα είχαν να κάνουν με την κατοχή και πώς την ξεφορτωνόμαστε. Ειδικά όταν διδάσκεις σε ένα λύκειο δίπλα στην πράσινη γραμμή, ειδικά όταν κάποιοι μαθητές σου είναι προσφυγόπουλα, από την Κερύνεια, την Καρπασία και τη Μόρφου. Από την άλλη μην πιστέψετε ότι στην Κύπρο υπάρχει ένα σοβαρό κράτος που έχει πολιτική για τους νέους ή ένα Υπουργείο Παιδείας το οποίο κατευθύνει τους καθηγητές για το πώς και τι πρέπει να λένε στους μαθητές. Μεταξύ τους μάλλον οι καθηγητές βρίσκουν τη μόλα. Στο πλαίσιο αυτό ένας παλιότερος φιλόλογος μου έδωσε απλόχερα τις συμβουλές του: «Μην ακούς τους πουλημένους τους πολιτικούς. Ο καθένας λέει ό,τι τον συμφέρει. Είμαστε εμείς, οι μαθητές μας και η συνείδησή μας. Οφείλουμε να κάνουμε τα παιδιά αυτά τους αυριανούς μαχητές της απελευθέρωσης της Κύπρου. Οφείλουμε γι' αυτό να τους ενσταλάξουμε (να τους ψατζιέψουμε είπε ακριβώς) τα ιδεώδη του ελληνισμού». Ματαίως επιχείρησα να αντιτάξω και την άλλη όψη των πραγμάτων. Ότι οι Έλληνες δεν διέπρεψαν ποτέ ως «ψατζιεμένοι» αλλά κυρίως ως ελεύθεροι διανοητές και αμφισβητίες. Ότι ως Έλληνες της Κύπρου ουδέποτε διαπρέψαμε ως πολεμιστές. Ότι αν αξίζει να μάθουμε κάτι από την ιστορία αυτής της χώρας είναι να απαντήσουμε στο ερώτημα γιατί όλους αυτούς τους αιώνες που πέρασαν τους ζήσαμε ως υπόδουλοι και όχι ως αφέντες στον τόπο μας. Γιατί είμαστε μόνιμα διχασμένοι και ποτέ ομονοούντες μεταξύ μας; Γι' αυτό έφταιξαν περισσότερο οι ξένοι εχθροί ή μήπως ο εχθρός που έχουμε μέσα μας; Ότι αν θέλουμε να επιβιώσουμε σε αυτό τον τόπο, πρέπει να επενδύσουμε στο μυαλό μας. Στη μόρφωση, την ευρύτητα πνεύματος, στην επιστήμη η οποία θα μας επιτρέψει να κτίσουμε μια νέα χώρα η οποία θα προσφέρει σε όλους ηθική ικανοποίηση και χαρά στη συμμετοχή. Κάθε φορά που εμείς οι Έλληνες μετατρέψαμε, άνευ αποχρώντος λόγου, τη χώρα μας σε πεδίο μάχης, κυρίως είχαμε να χάσουμε.

Όλα εξηγούνται

Επιμένω λοιπόν ότι ο εχθρός είναι μέσα μας. Μεγαλύτερός μας δε εχθρός είναι η άγνοια που γεννά την έπαρση. Η αγραμματοσύνη που γεννά την απόλυτη άποψη. Ο εθνικισμός που γεννά έναν συλλογικό και επικίνδυνο ναρκισσισμό. Όσο πιο ανιστόρητος είσαι, τόσο πιο μεγάλος πατριώτης νομίζεις ότι είσαι. Όσο πιο απαίδευτος είσαι, τόσο πιο πολύ θεωρείς ότι έχεις το αλάθητο του Πάπα.

 Διάβαζα πρόσφατα μια έρευνα/δημοσκόπηση του Pew Research Center η οποία κυκλοφόρησε στις 24 Οκτωβρίου 2018, αντικείμενο της οποίας ήταν τα πιστεύω των Ευρωπαίων πάνω σε διάφορα θέματα, όπως η δημοκρατία, η θρησκεία, η κουλτούρα κ.ά.

Τι πιστεύουν πραγματικά οι Έλληνες για τους εαυτούς τους;

  • Ρωτήθηκαν λοιπόν αν θεωρούν ότι ο δικός τους πολιτισμός (Culture) είναι ανώτερος των άλλων ευρωπαϊκών κρατών. Με βάση τη δημοσκόπηση το 89% των Ελλήνων (πρώτοι στην κατάταξη) απάντησε «ναι», διαψεύδοντας την καλή καθηγήτρια στην Αθηένου ότι οι Έλληνες λένε μόνο «όχι». Στην ίδια ερώτηση οι Βρετανοί απάντησαν «ναι» σε ποσοστό 46%, οι Γερμανοί, 45% οι Γάλλοι 36% και οι Ισπανοί 20%. Ξέρετε ποιοι έδωσαν απαντήσεις σε παρόμοια ποσοστά με τους Έλληνες; Οι Γεωργιανοί με 85% και οι Αρμένιοι με 84%. Ακολουθούν σε απόσταση οι Ρώσοι και οι Βούλγαροι με 69%. Στις χώρες αυτές οι οποίες, με βάση πάντα τη δημοσκόπηση, διαθέτουν ανώτερο πολιτισμό από τους υπολοίπους, ως γνωστό διεξάγονται κάθε χρόνο και μεγάλες παρελάσεις. Ο Πρόεδρος της Γεωργίας βέβαια ή ακόμα ο Βλαντίμιρ Πούτιν δεν συνομιλούν με τους πιλότους της πολεμικής αεροπορίας κατά τη διάρκεια της παρέλασης, γι' αυτό προφανώς και υστερούν ολίγον σε ποσοστά υπεροχής από τους Έλληνες. Τι να πει βέβαια κανείς γι' αυτούς τους ξεπλυμένους τους Γάλλους που έχουν μόνο μία στρατιωτική παρέλαση, ή τους Γερμανούς και τους Βρετανούς που δεν έχουν καθόλου παρελάσεις;
  • Σύμφωνα πάντα με τη δημοσκόπηση του Pew Research Center 7στους 10 Έλληνες δεν θα ήθελαν στις οικογένειές τους μουσουλμάνους ή Εβραίους. Με λίγα λόγια δεν θα ήθελαν ο γιος ή η κόρη τους να παντρευτούν μετανάστες ή πιστούς εβραϊκού ή μουσουλμανικού θρησκεύματος. Σε άλλη ερώτηση που τίθεται διευκρινίζουν γιατί: Οι Έλληνες σε ποσοστό 76% (τέταρτοι στη σειρά μετά τη Γεωργία, την Αρμενία και τη Σερβία) θεωρούν ότι η θρησκεία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της εθνικής τους ταυτότητας. Την ίδια στιγμή το 55% των Ελλήνων θεωρούν ότι η θρησκεία παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή τους με το 29% να δηλώνει ότι προσεύχεται καθημερινά. Οπότε εντός του πλειοψηφικού δείγματος είναι και η καθηγήτρια στην Αθηένου. Καμία λοιπόν ανησυχία. Η πλειοψηφία τη χειροκροτεί. Οπότε εμφατικά και κυρίως ακάθεκτη τονίζει στην πανηγυρική ομιλία της, καταγγέλλοντας όλους αυτούς τους ισχυρούς που υπονομεύουν την εθνική μας υπόσταση: Ο εχθρός είναι εντός των τειχών και διευκρινίζει ότι «είναι ο ίδιος που αύριο θα απαιτήσει στα ελληνορθόδοξα σχολεία σου να καταργηθούν η πρωινή προσευχή, τα Θρησκευτικά, οι εθνικές επέτειοι, οι παρελάσεις γιατί ενοχλούν το παιδί του μουσουλμάνου, του βουδιστή, του κάθε αλλόθρησκου. Είναι ο ίδιος που έχει ήδη επέμβει στα βιβλία της Ιστορίας σου και την έχει παραποιήσει για να μην προκαλεί θυμό και οργή η αλήθεια της. Είναι ο ίδιος που διοργανώνει τις 'πορείες περηφάνιας' και σου ζητάει να επιβραβεύσεις τη διαστροφή».

 

Τι χρειάζεται να αλλάξουμε

 

Το 1972 όντας 12χρονος μαθητής στη Λεμεσό οφείλω να παραδεχτώ ότι οι δεκάρικοι λόγοι, τα ανόητα συνθήματα και οι μαθητικοί στρατοί των γριβικών και των μακαριακών βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη. Κάπως έτσι η δική μου γενιά μεγάλωσε μέσα στον φανατισμό και την πόλωση. Κάπως έτσι γίναμε λίπασμα της ανόητης εκείνης γενιάς που μας κυβερνούσε στις δεκαετίες του 1960-70 και οδήγησε τη χώρα μας στην καταστροφή. Κάπως έτσι χωρίς ισορροπίες, χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς συνθέσεις μεταφορτώσαμε τον πολιτικό φανατισμό σε μια πλατφόρμα οικονομικού φανατισμού. Αρχίσαμε να μιλούμε τότε για οικονομικά θαύματα… μέχρι που το θαύμα μας ξεφτιλίστηκε και υποχρεώθηκε να περιφέρεται κουρεμένο γουλί. Φέραμε επίσης στον κόσμο μια γενιά εντελώς αδιάφορη και απολιτική που δεν ξέρει να συζητά δημοκρατικά και η οποία εύκολα παρασύρεται στα άκρα. Όλοι μαζί αφήνουμε ξανά τις συνθήκες της δεκαετίας του 1960 και του '70 να βρικολακιάζουν στο σήμερα.

Το φαινόμενο βέβαια είναι πλέον παγκόσμιο. Οι σημερινές πολιτικές ηγεσίες ανακάλυψαν ξανά τον εθνικισμό. Ως ένα όχημα μέσω του οποίου μπορούν να αντιμετωπίσουν σοβαρά πολιτικά και οικονομικά προβλήματα που είναι ανίκανες να λύσουν. Αν ο εθνικισμός του 18ου και του 19ου αιώνα έδωσαν κάποιες λύσεις καταλύοντας έως και τις αρχές του 20ού κάποιες αυταρχικές αυτοκρατορίες, έχω την εντύπωση ότι ο εθνικισμός του 21ου αιώνα ιστορικά επανέρχεται ως φάρσα. Υπό την έννοια ότι επιχειρεί να θεραπεύσει σημερινά προβλήματα με συνταγές που δόθηκαν πριν 200 χρόνια. Στην Κύπρο, το επαναλαμβάνω, το πρόβλημα είναι πρωτίστως θέμα παιδείας. Περάσαμε ολόκληρο καλοκαίρι να συζητάμε για ωράρια, μισθούς, ωφελήματα και περικοπές στην εκπαίδευση. Μερικούς μήνες μετά οι αρμόδιοι φορείς ξανάρχισαν να συζητούν. Πάλι για ωράρια, ωφελήματα και απαλλαγές. Κανένας δεν δείχνει διατεθειμένος να απαντήσει στο πιο ουσιώδες ερώτημα; Τι λέμε στα παιδιά, εκτός από συνθήματα με βήμα σημειωτόν και ομιλίες από άμβωνος; Εκτός κι αν δεν υπάρχουν λύσεις. Οπότε αφήστε τα παιδιά να παρελάσουν.

 

 

 

Oι ιδιοκτήτες της ιστοσελίδας www.politis.com.cy διατηρούν το δικαίωμα να αφαιρούν σχόλια αναγνωστών, δυσφημιστικού και/ή υβριστικού περιεχομένου, ή/και σχόλια που μπορούν να εκληφθεί ότι υποκινούν το μίσος/τον ρατσισμό ή που παραβιάζουν οποιαδήποτε άλλη νομοθεσία. Οι συντάκτες των σχολίων αυτών ευθύνονται προσωπικά για την δημοσίευσή τους. Αν κάποιος αναγνώστης/συντάκτης σχολίου, το οποίο αφαιρείται, θεωρεί ότι έχει στοιχεία που αποδεικνύουν το αληθές του περιεχομένου του, μπορεί να τα αποστείλει στην διεύθυνση της ιστοσελίδας για να διερευνηθούν.

Διαβάστε επίσης:

ΑΠΟΨΗ

Κανένα παζάρι για την κάρτα

ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΜΑΝΩΛΗ, 17.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Το μυστηριώδες πορτρέτο του Μεσσία

ΚΩΣΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, 17.11.2018

ΑΠΟΨΗ

Φραγμό στις καταστροφικές ιδέες του Προέδρου

Πολίτης News, 17.11.2018

Επιστροφή
στην αρχή