Αφήστε πια το δούλεμα για τη διζωνική

ΑΠΟΨΗ /ΣΦΑΙΡΙΚΑ

Το κόμμα της Αριστεράς λεκτικά τάσσεται αναφανδόν υπέρ της συζήτησης της λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Μήπως μόνο για κουβέντα;

Η συζήτηση των τελευταίων ημερών για το ποιος υποστηρίζει λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας μόνο θυμηδία μπορεί να προκαλεί στον κυπριακό λαό. Όλοι αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για έναν φαιδρό προεκλογικό διάλογο, με τους πολιτικούς μας να θεωρούν ότι με τέτοιου είδους πολιτικά παίγνια και ατάκες μπορούν να προβληματίσουν ή και να παρασύρουν τους ψηφοφόρους. Τους ψηφοφόρους τουλάχιστον εκείνους οι οποίοι επιθυμούν να δουν τη χώρα μας επανενωμένη και ευημερούσα. 

Όλοι εμείς –λίγοι ή πολλοί– απευθύνουμε θερμότατη έκκληση προς τις πολιτικές ηγεσίες αυτής της χώρας να σταματήσουν το δούλεμα του κόσμου στο Κυπριακό. Δεν είναι δυνατόν μετά από 40 χρόνια να συζητάμε το όνομα της λύσης που επιδιώκουμε, με τον κάθε πολιτικάντη να διαπληκτίζεται από ραδιοφώνου πρωινιάτικα αν η λύση θα είναι διζωνική δικοινοτική, αν θα έχει το σωστό ή το λανθασμένο περιεχόμενο ή άλλα κολοκύθια μετά ριγάνεως.

Κύριοι, έχουμε κι έναν καφέ να πιούμε. Αφήστε, μην μας κάτσει στον λαιμό!

 

Ο ενδιάμεσος

 

Το θέμα προέκυψε ή μάλλον ενέσκηψε στην επικαιρότητα μετά από δηλώσεις του Μαρίνου Σιζόπουλου, ο οποίος διευκρίνισε ότι ο Νικόλας Παπαδόπουλος συμφωνεί με την ΕΔΕΚ και τάσσεται εναντίον της λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Ο κ. Σιζόπουλος σαφέστατα και λέει την αλήθεια και δεν χρειαζόταν καν να το αναλύσει κανείς. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος συστηματικά και δημόσια όλα αυτά τα χρόνια που βρίσκεται στην πολιτική απορρίπτει όλα όσα συζητούνται γύρω από τη λύση διζωνικής δικοινοτικής. Μπορεί να μην βγήκε ποτέ δημόσια να μας πει «απορρίπτω τη λύση διζωνικής δικοινοτικής ως λύση του Κυπριακού» όπως έκαναν οι κύριοι Λιλλήκας και Σιζόπουλος, ωστόσο με κάθε του λέξη και θέση το υπονοεί και το μεταδίδει σε όλους τους πολίτες αυτής της χώρας. Γιατί δεν ξεκαθαρίζει πλήρως το τοπίο; Νομίζω είναι ξεκάθαρο. Αυτή η δήθεν ασάφεια του επιτρέπει να εμφανίζει το ΔΗΚΟ ως ένα κεντρώο κόμμα εξουσίας το οποίο μπορεί να συνεργάζεται τόσο με τη Δεξιά όσο και την Αριστερά. Στην πραγματικότητα ο κ. Παπαδόπουλος βολεύεται με το status quo απλούστατα γιατί δεν μπορεί λόγω πολιτικής ορθότητας να διατυπώσει μια καθαρή θέση. Ότι μεταξύ λύσης διζωνικής και λύσης δύο κρατών θα προτιμούσε το δεύτερο. Αν η διζωνική βέβαια είναι μια λύση προβληματική, τι θα μπορούσε να πει για την πρακτική λύση των δύο κρατών; Ο μέσος Κύπριος αυτή τη λύση τη θεωρεί λύση εσχάτης προδοσίας, ο δε πολιτικός που διά της υπογραφής του θα αναγνωρίσει τουρκικό κράτος στον βορρά θα θεωρηθεί ο νέος εφιάλτης.

 

Σχιζοφρένεια

 

Στο πλαίσιο αυτής της σχιζοφρενικής διάστασης περί προβληματικής διζωνικής και προδοτικής διχοτόμησης, η λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας την οποία υπέγραψε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος το 1977 (ως διπεριφερειακή) φαντάζει για τις ηγεσίες των μεγάλων κομμάτων πιο βολική. Το ΑΚΕΛ αρχικά και ο ΔΗΣΥ στη συνέχεια την υιοθέτησαν πλήρως και υποτίθεται ότι όλα αυτά τα χρόνια επιδιώκουν να την εξεύρουν μέσα από τον διακοινοτικό διάλογο.

Κάποια στιγμή βέβαια θα πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ υποστηρίζουν πραγματικά λύση διζωνικής ομοσπονδίας ή μήπως οι ηγεσίες και των δύο αυτών κομμάτων προτιμούν το status quo;

Το ΑΚΕΛ

Το κόμμα της Αριστεράς λεκτικά τάσσεται αναφανδόν υπέρ της συζήτησης της λύσης διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Μήπως μόνο για κουβέντα;

  • Όταν το 1978 μας έφεραν το αμερικανοαγγλοκαναδικό σχέδιο ομοσπονδίας, ο Εζεκίας Παπαϊωάννου αντελήφθη δάκτυλο του ΝΑΤΟ και το απέρριψε.
  • Το 2003, επειδή άλλαξε σιόρ ο άνθρωπος, το ΑΚΕΛ μάς έφερε τον Τάσσο για να βρει λύση διζωνικής. Την απέρριψε ωστόσο μαζί του ο Δημήτρης Χριστόφιας, προφανώς επειδή άλλαξε ο σιόρ Δημήτρης. Με τον τότε γενικό γραμματέα του ΑΚΕΛ να μην μένει εκεί, αλλά να χαρακτηρίζει χωρίς αποδείξεις και χαρτόσημα τους επικριτές του ακραίους και πράκτορες, αναγορεύοντας τον εαυτό του προστάτη της Κυπριακής Δημοκρατίας με σήμα την μπετονιέρα του τσιμεντώματος.
  • Ο κ. Χριστόφιας τούμπαρε ακόμα μια φορά τη διζωνική τον Φλεβάρη του 2010, όταν ο Ταλάτ του ζητούσε να κλείσουν τα πρώτα κεφάλαια στην παρουσία του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι-μουν στη Λευκωσία.

 

Ο ΔΗΣΥ

 

Ο ΔΗΣΥ πάντοτε τασσόταν υπέρ της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Για σοβαρή συζήτηση όμως; Την ξέχασε πάντως το 1993, όταν ο Γλαύκος Κληρίδης για να εκλεγεί σκότωσε το σχέδιο Γκάλι. Λόγω του ότι όμως ο Γλαύκος Κληρίδης το 2004 ορκίστηκε επί του Ευαγγελίου, είπαμε να εκλέξουμε στην προεδρία το δεξί του χέρι, τον Νίκαρο, για να προχωρήσει σε λύση. Τον ψήφισαν λοιπόν το 2013 δεξιοί - αριστεροί και κεντρώοι δίνοντάς του το μεγαλύτερο ποσοστό που πήρε Πρόεδρος σε προεδρικές εκλογές μετά τον Μακάριο. Μετά από ατέλειωτες συζητήσεις με τον Μουσταφά Ακιντζί, αποφάσισε στο Κραν Μοντανά ότι δεν μπορεί να φέρει ενώπιον του λαού λύση διζωνικής δικοινοτικής διότι αυτό που προέχει, όπως του είπαν κάτι κοπελλούθκια γύρω του, είναι η επανεκλογή του. Σήμερα βέβαια δηλώνει πανέτοιμος να συζητήσει ξανά και ξανά, αν επενεκλεγεί.

 

Καλή και η συζήτηση

 

Δεν επιθυμώ να είμαι περισσότερο αφοριστικός, αλλά τελικά το πρόβλημα σε αυτό τον τόπο δεν ήταν ποτέ μόνο το 2004 ο Τάσσος Παπαδόπουλος και σήμερα ο Νικόλας Παπαδόπουλος. Τεράστιο μέρος του προβλήματος είναι και τα δύο μεγάλα κόμματα που συμποσούνται σε ποσοστά άνω του 60% και που επιπλέον έδειξαν ότι μπορούν να συνεργαστούν στο Κυπριακό. Μήπως τελικά κι αυτά προτιμούν να συζητούν αλλά επί της ουσίας δεν τολμούν; Κι αυτό το λέω όχι για να διαγράψω κάποιες απαράδεκτες θέσεις της τουρκικής πλευράς, αλλά για να εγείρω έναν προβληματισμό γύρω από τις δικές μας προθέσεις. Πόσο καθαρές είναι και πόσο αποφασιστικοί είμαστε; Διότι αν ήμασταν αποφασιστικοί και σίγουροι για το τι θέλουμε, η τουρκική πλευρά θα ήταν πάντα στον τοίχο ως κατηγορούμενη για αδιαλλαξία. Δεν είναι όμως.

Μήπως λοιπόν τελικά η μόνη διαφορά που έχουν οι ηγεσίες του ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ με τις ηγεσίες του ενδιάμεσου είναι ότι είναι περισσότερο ευεπίφορες στη συζήτηση; Ωραίες συζητήσεις σε μακρινά εξωτικά θέρετρα, συνεδριάσεις, ψηφίσματα, πορείες, αγώνες και εν γένει εύηχες πολιτικές πορδές! Τη στιγμή της κρίσης, βέβαια, όλοι τρέπονται σε άτακτη φυγή.

 

 


Επιστροφή
στην αρχή